Minoz
Woensdagmiddag was ik huiswerk aan het maken, want donderdag had ik een repetitie voor natuurkunde. Opeens kwam mijn moeder binnen. "Minoz opruimen, want we moeten morgen weg uit het AZC." Ik schrok. Waarom morgen? We hebben toch vier weken de tijd om te blijven. Ik snapte er helemaal niets van en mijn moeder ook niet. 's Avonds ging ik mijn vriendinnen opbellen om te zeggen dat ik weg moest en wilde afscheid van hen nemen. Ik vroeg mij af of iedereen wel zou komen, ik verwachtte dat de een wel zou komen en de ander niet. Maar iedereen was er wel. Dat vond ik zo lief! Ik kon eigenlijk geen afscheid nemen, maar uiteindelijk moest ik weg van de directeur om naar de kerk te gaan. De hele klas was buiten het lokaal en niemand ging naar de les. In de kerk kwamen later nog mijn vriendinnen met brieven en kadootjes. Ik heb ze allemaal bewaard.
Ik geloof er eigenlijk nog steeds niets van. Ik weet niet waarom in Nederland uit moet. Ik kan absoluut niet terug naar Irak of een ander land. Wij worden daar gezocht door de Irakese politie, omdat mijn moeder heeft gewerkt voor het PUK. Ik heb twee jaren in Nederland gewoond en wil hier blijven, want twee jaar is lang. We zijn via Turkije naar Europa gevlucht en zijn in Nederland aangekomen. Als ze zeg maar op de eerste dag hadden gezegd: "Jullie kunnen hier niet blijven, want we willen of kunnen het niet, want Nederland is te vol met buitenlanders en Nederlanders ook" dan was dat beter geweest. Het is niet gegaan zoals ik had gedacht. Ik dacht dat ik de rest van mijn leven hier zou kunnen blijven.
Ik ken Koerdische families die met leugens een status hebben gekregen, dat vind ik erg. Niet dat ik jaloers ben, maar hoe kan dat? Ik heb een goede reden om hier te zijn. Hoe kan ik nu nog zeggen dat Nederland een democratisch land is? Tsja, ik weet het niet.



Lianne
Minoz belde mij woensdagavond op: "ik moet morgen weg." Ik werd heel boos en verdrietig. De hele klas was in paniek en iedereen belde die avond elkaar op. Ik ben blij dat ze werd opgevangen in een kerk. Iedereen had Minoz aangeboden dat ze bij hen kon komen slapen voor een week en de week daarna bij een andere klasgenoot. Ik snap niet waarom zij uit het AZC moet, zeker als je hoort waarom zij gevlucht is. Ik vind het lullig als ze voorgoed terug moet naar Irak. Al zou ze naar een andere plaats gaan, dat zou minder erg zijn, maar uit Nederland? Nee, dat kan niet.



Ilona
Ik schrok enorm toen Lianne mij belde. Ik heb er de hele nacht niet van geslapen. 's Morgens toen ik naar school fietste heb ik de hele weg er met Lianne over gepraat. Op school aangekomen moesten we een klassefoto maken. Eerst ging dit wel goed, maar toen kwamen de rode ogen en ik en vele anderen begonnen te huilen. Het afscheid van Minoz was vreselijk moeilijk. Ik heb de rest van de dag niet kunnen werken op school.



Iona
Het is gemeen dat ze weg moet, omdat ze al een tijd in Nederland woont en dan wen je aan het leven hier. En dan moet je er opeens eruit. Ik schrok er zo erg van dat ik er overstuur van raakte. Minoz' vertrek vind ik niet leuk en het is heel erg!



Anne
Ik werd gebeld en schrok heel erg en moest erg huilen. Ik moest nog een paar andere klasgenoten informeren en iedereen huilde aan de telefoon. De volgende dag op school hield ik mij eerst wel sterk toen ik Minoz zag. Maar dat was moeilijk vol te houden. Op het einde huilde de hele klas; jongens en meisjes. Het is verdrietig dat Minoz opeens zomaar weg moet. Ik snap de uitzetting niet. Ze zeggen dat ze op straat moet, omdat het anders teveel wordt. Maar een land kan eigenlijk nooit te vol zitten. Er is altijd wel ergens een plek vrij.



Christa
Ik geloofde het niet toen ik werd gebeld door Anne. Mijn moeder zei ook dat het niet kon, omdat je vier weken de tijd krijgt om het land uit te gaan. De volgende dag zag ik Minoz op school lopen en ging op haar af. "Wat is er aan de hand?" Ik hoorde dat ze die dag het land uit moest. Toen Minoz naar de kerk vertrok was de hele klas in tranen. In de pauze zijn een paar klasgenoten naar haar toegegaan om brieven enzo te brengen. Niemand had echt iets bij zich om mee te geven. Het was allemaal zo plotseling. Ik snap het ook niet. Minoz heeft op school bij een dagopening haar vluchtverhaal vertelt. Dat ze door de politie in Irak worden gezocht. Dat verhaal was toen heel erg. De hele onderbouw was toen helemaal stil en dan nu dit! Je vlucht niet zomaar het land uit waar waar je normaal leeft en waar je bent geboren.


Het verhaal:

Woensdagmiddag 7 november 2001 kreeg het gezin Norallah mondeling te horen dat zij de volgende dag om 7.00 uur het AZC Amersfoort verlaten moeten hebben. Zo niet, dan worden zij door de Vreemdelingenpolitie op straat gezet. Een week daarvoor heeft de familie een gesprek gehad waarin terugkeer naar Irak werd besproken. Zij kregen drie weken de tijd om dit voor te bereiden.

Die avond zijn vergaderende politici gestoord door twee bezorgde Amersfoorters.Tijdens hun vergadering en is bovenstaande aan hen voorgelegd. De politici van het CDA, PvdA en Groen Links verwezen vrijwel direct door naar de kerk en namen in eerste instantie geen verantwoordelijkheid. De verantwoordelijke wethouder Ineke Geluk werd aangesproken en zij heeft, na enige druk, overleg gehad met de burgermeester. Echter zonder resultaat.

De volgende dag stond de politie op de stoep en werd de kamer van het gezin ontruimd. De pastor van de Sint Anfriduskerk bood de eerste opvang. Adequate vervangende huisvesting kon niet direct worden gevonden en het gezin vond onderdak bij familie. Tientallen telefoontjes zijn gepleegd naar instanties die zich bezighouden met vluchtelingen die op straat zijn gezet. Overal hetzelfde verhaal: "Helaas, we zitten overvol." De gemeente Amersfoort creeert door de uitzetting vier illegalen. Deze mensen hebben recht op onderdak, voeding, medische voorzieningen en onderwijs. Officieel wordt hen nu alles onthouden.

Moeder, twee tienerdochters en een zoon van acht jaar zijn Irak in 1999 ontvlucht. Vader zit op dit moment gevangen in Irak en niemand weet hoe het hem vergaat en waar hij is. Zowel vader als moeder waren aktief voor de Irakees-Koerdische politieke partij PUK.
Het gezin zit ruim twee jaar in de asielprocedure. Op dit moment loopt een aanvraag op medische gronden. De Nederlandse overheid gunt de familie Norallah niet de ruimte om deze aanvraag in een AZC af te wachten. Zij kan dit doen buiten Nederland. Terug naar Noord-Irak is niet mogelijk, ook al wordt dit door de overheid als veilig gebied verklaard. Het is sowieso technisch onmogelijk om mensen daarnaar toe terug te sturen. Het totaal aantal Koerische Irakese mensen wat terug zou moeten is rond de 9000 mensen. Terugkeer naar Noord Irak gaat via een transit land. Het enige land waar daarvoor in aanmerking komt is Turkije. In 2000 zijn 46 personen vrijwillig via Turkije naar Noord Irak gegaan.

De gemeente Amersfoort neemt geen verantwoordelijkheid voor dit gezin wat uit de opvang is gezet. Zolang er geen adequate oplossing is gevonden voor uitgeprocedeerde asielzoekers moet de gemeente zorgen voor een noodopvang. Deze noodopvang is in vele plaatsen, zoals Wageningen, Groningen en zelfs in Amsterdam. Job Cohen is accoord gegaan met deze noodopvang; een gevolg van zijn restrictieve asielbeleid toen hij nog staatssecretaris was.

Eind van het hele verhaal is dat het gezin naar Duitsland is gegaan en daar tijdelijk onderdak heeft gevonden. Inmiddels heeft het gezin een status heeft gekregen in Nederland. De gehele uitzetting, vertrek naar Duitsland en loskoppeling van familie en vrienden hier is onnodig geweest. Een grof schandaal.